lfcab

lfcab

Solo si se ha leído  el Tao-Te-Ching e impregnado de su filosofía y captado el mensaje que Lao-Tse quiso transmitir, se podrá percibir las sutiles emanaciones taoistas en los diálogos e idiosincrasia de algunos de los personajes  reflejados en los dibujos y textos de Castelao, teniendo en cuenta la fecha y contexto de su epoca.

Se percibe el: WEY-WU-WEY, hacer- no- haciendo.

" Es el fracaso, la enfermedad, la soledad, la conciencia de las propias limitaciones....Que media humanidad tenga problemas para subsistir y la otra media para ser feliz apenas es una nota a pie de pagina.
... y no se puede vivir instalado en el éxito(Yang) por la sencilla razón de que el tiempo de cosecha rara vez es permanente.Mas pronto o mas tarde sobreviene la contracción(Ying), como factura de humildad  que aguarda al ufano"

En el Tao se lee:

..y procura que los astutos no tengan oportunidad de intervenir.


....El cielo y la tierra no tienen benevolencia alguna.

Para ellos todo los seres son como peleles.

El favor es humillante, como el miedo.

Sufrir desgracias es propio de la condición humana.
¿Que quiere decir
-sufrir desgracias es propio de la condición humana?La causa de  que yo sufra desgracias
es que poseo un cuerpo.
Si no tuviera un cuerpo
¿que desgracias podrían sucederme?.

Si el pueblo esta hambriento

es porque los impuestos diezman su cosecha;
por eso padece hambre.
Si el pueblo es difícil de gobernar
es porque sus gobernantes intervienen demasiado;
por eso es difícil de gobernar.
Si el pueblo se toma la muerte a la ligera,
es porque sus gobernantes le piden demasiado a la vida;
por eso se toman la muerte tan a la ligera.
Vale mas no actuar por amor a la vida
que dilapidarla corriendo en pos de ella.


La obra de Alfonso Daniel Manuel Rodríguez Castelao

La obra de  Alfonso Daniel Manuel Rodríguez Castelao, (Rianxo1886-Buenos Aires 1950) uno de los más emblemáticos artistas de la realidad gallega, ofrece una cruda perspectiva de las historias de emigración como parte inseparable de la historia de su  pueblo. Su misma vida estaría ligada a este fenómeno, puesto que sus padres emigraron a Argentina y el más adelante repetiría como exiliado tras la Guerra Civil Española.
En los dibujos de Castelao destaca la expresividad de su visión crítica, primando incluso sobre su notable destreza pictórica y su indudable profundidad literaria. En su obra como dibujante alude principalmente a la situación de miseria y marginación de la sociedad española de posguerra y en general a la situación de los humildes y marginados por su condición o sus ideas.
Allegado a la federación Republicana Gallega intervino en varios actos del partido Nacionalista Republicano Gallego, y acabo siendo parlamentario del mismo, participando activamente en la elaboración del estatuto de autonomía con gran apoyo electoral. Tras luchar en la organización de las milicias gallegas, durante Guerra Civil española, viaja a Rusia, Cuba y estados Unidos para obtener apoyo republicano de los emigrantes. Desde su exilio Argentino se convierte en el primer presidente del consello de Galicia en el exilio En 1945 funda con Catalanes y Vascos la revista Galeuzca. Cuando es nombrado presidente de la República en el exilio se traslada a Paris, volviendo más tarde a Buenos Aires.


Obras más destacadas: 1922  "Un Ollo de Vidro”, 1929 /1944"As Cruces de Pedra na Bretaña","Nós"1931/1934,"Retrincos"1934,"Os Dous de Sempre"1934, "Cousas" 1929/1934; Galicia Mártir" 1936,  "Atila en Galicia" 1936, "Os vellos non deben de namorarse"1941.






Se eu fose autor escribiría unha peza en dous lances. A obriña duraría dez minutos nada máis.


LANCE PRIMEIRO
Érguese o pano e aparece unha corte aldeá. Enriba do estrume hai unha vaca morta. Ao redor da vaca hai unha vella velliña, unha muller avellentada, unha moza garrida, dúas rapaciñas bonitas, un vello petrucio e tres nenos loiros. Todos choran a fío e enxoitan os ollos coas mans. Todos fan o pranto e din cousas tristes que fan rir, ditos paifocos de xentes labregas, angurentas e cobizosas, que pensan que a morte dunha vaca é unha gran desgraza. O pranto debe ter unha graza choqueira, para que estoupen de risa os do patio de butacas.

E cando se farten de rir os señoritos baixará o pano.
LANCE SEGUNDO
Érguese o pano e aparece un estrado elegante, adobiado con moito señorío. Enriba dunha mesa de pés ferrados de bronce, hai unha bandexa de prata, enriba da bandexa hai unha almofada de damasco, enriba da almofada hai unha cadeliña morta. A cadela morta semellará unha folerpa de neve. Ao seu redor chora unha fidalgona e dúas fidalguiñas novas. Todas elas fan o pranto e enxoitan as bágoas con paniños de encaixe. Todas van dicindo, unha a unha, as mesmas parvadas que dixeron os labregos diante da vaca morta, ditos tristes que fan rir, porque a morte dunha cadela non é para tanto.
E cando a xente do galiñeiro se farte de rir a cachón, baixará o pano moi a modiño.

Tradución:
Si yo fuera autor escribiría una pieza en dos lances. La obrita duraría diez minutos nada más.

LANCE PRIMERO
Se levanta el telón y aparece una cuadra aldeana. Encima de la paja  hay una vaca muerta. Alrededor de la vaca hay una vieja viejita, una mujer envejecida, una joven fornida, dos niñas bonitas, un viejo encorbado  y tres niños rubios. Todos lloran a lado  y secan los ojos con las manos. Todos hacen el velatorio y dicen cosas tristes que hacen reír, dichos paletos de gentes labriegas, avaras y codiciosas, que piensan que la muerte de una vaca es una gran desgracia. El velatorio debe tener una gracia estrafalaria, para que explosionen de risa los del patio de butacas.
Y cuando se harten de reír los señoritos bajará el telón.

LANCE SEGUNDO
Se levanta el telón y aparece un estrado elegante, adornado con mucho señorío. Encima de una mesa de pies herrados de bronce, hay una bandeja de plata, encima de la bandeja hay una almohada de damasco, encima de la almohada hay una perrita muerta. La perra muerta semeja un copo de nieve. Alrededor llora una señorona y dos señoritas jovenes. Todas ellas hacen el velatorio y limpian las lágrimas con pañitos de encaje. Todas van diciendo, una a una, las mismas memeces que dijeron los labriegos delante de la vaca muerta, dichos tristes qué hacen reír, porque la muerte de una perra no es para tanto.
Y cuando la gente del gallinero(Anfiteatro) se harte de reír a borbotones, bajará el telón muy despacito.


DONA FLORINDA CASOU CON FUNGUEIRIÑO

Dona Florinda casou con Fungueiriño e viviu en espera dun fillo que non chegou. Compadecéndose da súa mala sorte, dona Florindapasábase as horas no balcón, escoitando o cacarexo das galiñas poñedoras. Fungueiriño era xogador e morreu do corazón, deixándolle á pobre señora os desexos frustrados de acariciar un fillo.

O loito sentáballe ben a dona Florinda e a carne branca dos seus brazos chamou a atención de don Roque. A boa señora soubo espertar un amor serio no peito do solteirón e logrou casar en segundas nupcias. E despois de casada renaceulle o desexo de ser nai, e seguiu vivindo á espera dun fillo que non chegou. Don Roque marchou deste mundo, e dona Florinda quedou soa, ante os seus desexos frustrados.

Pasaron moitos anos. Agora dona Florinda é unha vella engurrada polo tempo, tan vella e tan engurrada que parece unha reliquia. Agora, ao final da súa longa vida, dona Florinda ve cumpridos os seus vellos desexos. A chochera fíxolle crer que ten un fillo, e calquera día queda morta de alegría por ser nai.


A boa señora ándalle dicindo a todo o mundo:

-Non o sabedes? Naceume un fillo.
E todos se botan a rir porque as xentes xa non saben emocionarse...

Traducción:



  Doña Florinda se casó con Fungueiriño y vivió en espera de un hijo que no llegó. Compadeciéndose de su mala suerte, doña Florinda se pasaba las horas en el balcón, escuchando el cacareo de las gallinas ponedoras. Fungueiriño era jugador y murió del corazón, dejándole a la pobre señora los deseos frustrados de acariciar un hijo.
El luto le sentaba bien a doña Florinda y la carne blanca de sus brazos llamó la atención de Don Roque. La buena señora supo despertar un amor serio en el pecho del solterón y logró casarse en segundas nupcias. Y después de casada le renació el deseo de ser madre, y siguió viviendo a la espera de un hijo que no llegó. Don Roque se marchó de este mundo, y Doña Florinda se quedó sola, ante sus deseos frustrados.
Pasaron muchos años. Ahora Doña Florinda es una vieja arrugada por el tiempo, tan vieja y tan arrugada que parece una reliquia. Ahora, al final de su larga vida, Doña Florinda ve cumplidos sus viejos deseos. La chochera le hizo creer que tiene un hijo, y cualquier día se queda muerta de alegría por ser madre.
La buena señora le anda diciendo a todo el mundo:
—¿No lo sabéis? Me nació un hijo.
Y todos se echan a reír porque las gentes ya no saben emocionarse...







Desde un primer momento, los cuadros de Castelao serán considerado como la referencia de la pintura gallega moderna. En sus pinturas se refleja su gusto por la estampa japonesa y las estilizaciones del arte oriental.

A su paso por Munich, descubre la revista Simplicissimus y queda fascinado. Castelao considera la caricatura como el arte supremo, superior a la pintura por su carácter reflexivo. Según él, mientras que otras artes, como la pintura, se fundamentan básicamente en la búsqueda de la belleza estética, el humorismo interpreta la vida y requiere de una ideología.
En su folleto Algo acerca de la caricatura escribe: “Si con el pincel se puede hacer latir el corazón humano y corregir descarríos como con la pluma ¿por qué no han de usarse indistintamente esta o aquel? Una comedía o un drama en un cuadro puede leerse en una mirada. Con lo cual se ahorra atención [...], como la expresión del gesto es universal, se evitan las traducciones. Un horreo que por sus rendijas enseñe únicamente el cielo, dice más del hambre de un año que un artículo de fondo”.
Para Castelao “el carácter sintético y pragmático de la caricatura debe resultar de la supresión de lo inexpresivo”, trabaja con lineas precisas y rechaza la belleza convencional. Considera la caricatura es un espejo capaz de producir imágenes lúcidas, que inciten a la acción social y a una búsqueda de la identidad.

A partir de 1919 expone por toda Galicia los dibujos que reunirá más tarde en el álbum Nós. Sobre este álbum, Castelao escribiría en el año 31 cuando finalmente se publica su recopilación: “Con este medio centenar de dibujos intenté inquietar a todos los licenciados de la Universidad (amas de cría del caciquismo), a todos los hombres que vivían del favor oficial… las intenciones eran nobles y el pesimismo aparente. Cierto que la tristeza de estos dibujos quema como el calor del sol que pasa por una lupa; pero yo no quise cantar la alegría de nuestras fiestas, ni el empacho de los casamientos, sino las tremendas desdichas del acontecer cotidiano del campesino y el marinero. Algunos espíritus sensibles que lloran con la melancolía de los tangos y de los fados, encontraron desmedido este dolor de mis estampas; otros espíritus inertes señalaron poco patriotismo en el afán de ser verdadero. Con todo, yo sigo creyendo que el pesimismo puede ser liberador cuando despierta rabias y ambiciones de una vida más limpia. Quizás hoy se ataca a nuestras penas con un humor menos ácido; pero nadie puede negarme que las viejas injusticias siguen en pié.”

A partir de 1922 comienza a publicar los dibujos Cousas da Vida en el semanario Galicia. Esta serie, con su tremenda agudeza, se convertirá en el testimonio del día a día de las clases trabajadoras del país. Marineros, campesinos y obreros usarán la frase “Son cousas da vida por Castelao” para comentar cualquier suceso o anécdota.
El matiz diferenciador del humorismo de Cousas es la “retranca”, una variante sutil de la ironía. Castelao con su gran capacidad para recrear tipologías y situaciones, hace que sus personajes conversen sobre la miseria, la represión, la censura… utilizando pocas palabras, pero sin renunciar a la expresividad.
A partir de 1922 comienza a publicar los dibujos Cousas da Vida en el semanario Galicia. Esta serie, con su tremenda agudeza, se convertirá en el testimonio del día a día de las clases trabajadoras del país. Marineros, campesinos y obreros usarán la frase “Son cousas da vida por Castelao” para comentar cualquier suceso o anécdota.

El matiz diferenciador del humorismo de Cousas es la “retranca”, una variante sutil de la ironía. Castelao con su gran capacidad para recrear tipologías y situaciones, hace que sus personajes conversen sobre la miseria, la represión, la censura… utilizando pocas palabras, pero sin renunciar a la expresividad.




Son alguns homes de dez reás, que xa Castelao os defeniu :

O home escrupuloso que apreta os timbres coa punta do bastón.
O home que escribe a maquina as cartas de amor.
O home que se bota de valente dendes que lle pegaron unha puñalada.
O home que traballa de médico e sabe moito de abogado.
O home que se casóu por amor propio.
O home que gana seis mil e gasta sesenta mil.
O home que deixóu a tenda por ir ó Auntamento.
O home que foi a China e trouxo os ollos torcidos.

O home que foi ladrón e dispóis fixose filántropo.
O home que engorda moito e gana pouco.
O home que chegóu á Ilustrisimo Señor polo riguroso turno de antiguedade.
O home que foi home.

O home que mete medo sendo moi honrado.
O home que quiso ser can e xa era porco.
O home que vai a misa de doce.
O home que pensa acabar con todalas cascudas do mundo.

O home que sabe moitas leises pra facer moitas trampas.
O home que mercóu un can pra ter en quen mandar.
O home que non sabe porqué a balanza é un simbolo da xustiza.
O home que anda detrás de todolos que mandan.



Fijate en este ejemplo: A todo cerdo le llega su San Martin(Fecha matanza)


Piensan los gallos que el dia llega porque empiezan a cantar


Loa numeros no engañan
Pero pueden engañar los que los hacen




Gallego:Si piensas que no tiene derecho a ordeñar la vaca quien no le da de comer, vota o Estatuto




Tu serás mas grande que yo; pero yo llevo visto cada cosa..!


Para vivir bien hay que ser así:Tonto, como el cuco, hipócrita y llorón


Y para que son los diputados?
Yo no lo se, hijo.




Y para que te quieres marchar de nuestra tierra?
No tenemos pan en el horno?




Este dolor no se cura con resignación.


El labriego: ¿Como quieres que te respete si hueles a podrido?




El hombre que quiso ser perro y ya era un cerdo








Yo no queria morir allá, ¿sabes madre?


Añadir leyenda














¡Si supieras la muerte que te espera, no comeria tanto!











No entierran cadáveres, entierran semillas

Para que levanten el puño !

La ultima lección del maestro



¡Cuanto pesa y como huele!

Pues ya que lo sabes, te lo voy a decir
Los hombres  no quieren ser burros.
Quieren ser leones,tigres, panteras, elefantes..

Queman, roban asesinan en tu nombre!

Nuestra tierra no es nuestra



Supervivientes


Los mártires son tontos



Ver mas en:
http://listas.20minutos.es/lista/debuxos-e-cadros-de-castelao-318225/





O Tao Te King en galego 


O Tao Te King
é o libro máis importante do pensamento  e da filosofía taoísta. 
O libro, segundo di a lenda, foi escrito ao redor do ano 600 a.c. e o seu autor é Lao Tse, (Vello Mestre), de quen se di fóra un archivista da Corte Imperial durante a Dinastía Zhou.
 A autenticidad destes detalles, con todo, é aínda obxecto de discusión. 
O nome Tao Te King pode traducirse como "O libro do Camiño e da súa Virtude" . O Tao Te King describe unha forza, chamada o Dao (Tao), que é a orde do mundo. É unha forza de contradición, e representa todas as cousas do universo. 
É un libro moi curto; ten só 81 capítulos dunha páxina cada un. Fundamentalmente está dirixido en dous sentidos. Un é a transmisión da idea do Tao e do xeito de obrar do "home santo" ou "sabio" que a chega a coñecer.
 Por outra banda o Tao The King aconsella aos gobernantes para rexer de forma sabia. 
Este breve e enigmático libro é un dos máis importantes na filosofía e a relixión chinesa, fundamento do taoísmo, pero cunha clara impronta no budismo, pois este último comparte moitos conceptos do taoísmo.
 En China a filosofía da natureza e a visión do mundo están impregnadas do pensamento taoísta e así moitos artistas, pintores, calígrafos e ata jardineros usaron este libro como fonte de inspiración. 
A súa influencia hase esparcido tamén máis aló do afastado oriente axudada polas moitas traducións diferentes do texto a linguas occidentais. 

O Tao que pode ser expresado non é o verdadeiro Tao.
O nome que se lle pode dar non é o seu verdadeiro nome.
Sen nome é o principio do universo;
e con nome, é a nai de todas as cousas.
Desde o non-ser comprendemos a súa esencia;
e desde o ser, só vemos a súa aparencia. 
Ambas cousas, ser e non-ser, teñen o mesmo orixe,
 aínda que distinto nome.
A súa identidade é o misterio.
E neste misterio áchase a porta de toda marabilla. 

II 
Todo o mundo toma o belo polo belo,
e por iso coñecen que é o feo.
Todo o mundo toma o ben polo ben,
e por iso coñecen que é o mal.
Porque, o ser e o non-ser procréanse mutuamente.
O fácil e o difícil se complementan.
O longo e o curto fórmanse o un doutro.
O alto e o baixo aproxímanse.
O son e o ton harmonizan entre si.
O antes e o despois sucédense recíprocamente.
Por iso, o sabio adopta a actitude de non-obrar
e practica unha en sen palabras.
Todas as cousas aparecen sen a súa intervención. 
Nada usurpa nin nada rehúsa.
Nin espera recompensa das súas obras,
nin se atribúe a obra acabada, 
e por iso, a súa obra permanece con el. 

III 
Non enxalzar os talentos
para que o pobo non compita.
Non estimar o que é difícil de adquirir
para que o pobo non se faga ladrón.
Non mostrar o codiciable
para que o seu corazón non se ofusque.
O sabio goberna de modo que baleira o corazón,
enche o ventre,
debilita a ambición,
e fortalece os ósos.
Así evita que o pobo teña saber nin desexos,
para que os máis astutos 
non busquen o seu triunfo.
Quen practica o non-obrar
todo gobérnao. 

IV 
O Tao é baleiro,
imposible de colmar,
e por iso, inagotable na súa acción. 
Na súa profundidade reside a orixe de todas as cousas.
Suaviza as seus asperezas,
disolve a confusión,
tempera o seu esplendor,
identifícase co po.
Pola súa profundidade parece ser eterno.
Non sé quen o concibiu, 
pero é máis antigo que os deuses. 

O universo non ten sentimentos;
todas as cousas son para el como cans de palla.
O sabio non ten sentimentos;
o pobo é para el como un can de palla.
O universo é como un fol, 
baleiro, pero nunca esgotado.
Canto máis se move,
máis produce.
Quen máis fala 
menos lle comprende. 
É mellor incluírse nel. 

VI
O espírito do val non morre.
É a femia misteriosa.
A porta do misterioso feminino
é a raíz do universo. 
Ininterrumpidamente, 
prosegue a súa obra sen fatiga. 

VII 
O ceo é eterno e a terra permanece.
O ceo e a terra
deben a súa eterna duración
a que non fan de si mesmos 
a razón da súa existencia.
Por iso son eternos.
O sabio mantense atrasado
así é anteposto.
Exclúe a súa persoa 
e a súa persoa consérvase. 
Porque é desinteresado 
obtén o seu propio ben. 

VIII 
A suprema bondade é como a auga.
A auga todo favoréceo 
e a nada combate.
Mantense nos lugares 
que máis despreza o home
e,así, está moi preto do Tao.
Por isto, a suprema bondade
é tal que, o seu lugar é adecuado.
O seu corazón é profundo.
O seu espírito é xeneroso.?
A súa palabra é veraz.
O seu goberno é xusto.
O seu traballo é perfecto.
A súa acción é oportuna.
E non combatendo con ninguén,
nada se lle reprocha. 

IX 
Máis vale renunciar
antes que soster na man un vaso cheo sen derramalo.
A espada que usamos
e afiamos continuamente
non conservará moito tempo a súa folla. 
Unha sala chea de ouro e jade
ninguén a pode gardar eternamente.
Quen se enorgullece das súas riquezas
atrae a súa propia desgraza. 
Retirarse da obra acabada, 
do renombre conseguido, 
esa é a lei do ceo. 

Unir corpo e alma nun conxunto
do que non poidan disociarse. 
Dominar a respiración 
ata facela tan flexible como a dun recentemente nado. 
Purificar as visións 
ata deixalas limpas.
Querer ao pobo
e gobernar o Estado practicando o non-facer.
Abrir e pechar as portas do ceo
sendo como a muller.
Coñecer e comprendelo todo
usar a intelixencia. 
Procrear e criar,
procrear sen apropiarse,
obrar sen pedir nada,
guiar sen dominar,
esta é a gran virtude. 

XI 
Trinta radios converxen no centro dunha roda,
pero é o seu baleiro 
que fai útil ao carro.
Moldéase a arcilla para facer a vasilla,
pero do seu baleiro depende o seu uso.
Ábrense portas e fiestras nos muros dunha casa, 
e é o baleiro o que permite habitala.
No ser centramos o noso interese, 
pero do non-ser depende a utilidade. 

XII 
Os cinco colorees cegan ao home.
Os cinco sons ensordecen ao home. 
Os cinco sabores embotan ao home. 
A carreira e a caza ofuscan ao home.
Os tesouros corrompen ao home. 
Por iso, o sabio atende ao ventre e non ao ollo.
Por iso, rexeita isto e prefire aquilo. 

XIII 
O favor e a desgraza inquietan por igual.
A fortuna é unha gran dor como o noso corpo. 
Que quere dicir: favor e desgraza inquietan por igual.
O favor eleva e a desgraza abate. 
Conseguir o favor é a inquietude. 
Perdelo é a inquietude. 
Este é o sentido de «favor e desgraza inquietan por igual»
Que quere dicir: a fortuna é unha gran dor como o noso corpo.
A causa pola que padezo dor é o meu propio corpo.
Si non o tivese,que dor podería sentir.
Por isto, quen estime ao mundo 
igual que á fortuna do seu propio corpo,
pode gobernar o mundo.
Quen ame ao mundo como ao seu propio corpo, 
pódeselle confiar o mundo. 

XIV 
Chámaselle invisible porque mirándolle non se lle ve.
Chámaselle inaudible porque escoitándolle non se lle oe.
Chámaselle impalpable porque tocándolle non se lle sente.
Estes tres estados son inescrutables
e confúndense nun só.
No alto non é luminoso,
no baixo non é escuro.
É eterno e non pode ser nomeado, 
retorna ao non-ser das cousas.
É a forma sen forma
e a imaxe sen imaxe.
É o confuso e inasible.
De fronte non ves o seu rostro,
por detrás non ves as súas costas.
Quen é fiel ao Tao antigo 
domina a existencia actual.
Quen coñece a primitiva orixe 
posúe a esencia do Tao. 

XV 
Os sabios perfectos da antigüidade
eran tan sutís, agudos e profundos
que non podían ser coñecidos.
Posto que non podían ser coñecidos,
só se pode intentar describilos:
Eran prudentes, 
como quen cruza un arroio no inverno;
cautos, como quen teme aos seus veciños por todos lados; reservados, como un hóspede; 
inconstantes, como o xeo que se funde; 
compactos, como un tronco de madeira; 
amplos, como un val;
confusos, como a auga turbia.
¿Quen pode, na quietud, 
pasar lentamente do turbio á claridade.?
¿Quen pode, no movemento,
pasar lentamente da calma á acción.?
Quen segue este Tao
non desexa ser pleno.
Non sendo pleno
pode quedar no vello
sen renovarse. 

XVI 
Alcanza a total vacuidad
para conservar a paz.
Da aparición buliciosa de todas as cousas, 
contempla o seu retorno.
Todos os seres crecen axitadamente, 
pero logo, cada unha volve á súa raíz. 
Volver á súa raíz 
é achar o repouso. 
Repousar é volver ao seu destino. 
Volver ao seu destino 
é coñecer a eternidade. 
Coñecer a eternidade 
é ser iluminado. 
Quen non coñece a eternidade, 
camiña cegamente á súa desgraza. 
Quen coñece a eternidade,
dá cabida a todos.
Quen dá cabida a todos é grandioso. 
Quen é grandioso é celestial. 
Quen é celestial é como Tao.
Quen é como o Tao 
é perdurable. 
Aínda que a súa vida extíngase, 
non perece. 

XVII 
O gran gobernante pasa inadvertido polo pobo.
A este sucede o que é amado e elogiado polo pobo. 
Despois, o que é temido.
E finalmente, o desprezado.
Si non hai unha confianza total,
obtense a desconfianza.
O gran gobernante practica o non-facer
e así, á obra acabada segue o éxito. 
Entón, o pobo cre vivir segundo a súa propia lei. 

XVIII 

Cando se abandona o Tao
aparecen a bondade e a xustiza.
Coa intelixencia e a astucia
xorden os grandes hipócritas.
Cando non existe harmonía entre os seis parentes, 
necesítase a piedade filial e o amor paternal. 
Cando hai revoltas no reino,
invéntase a fidelidade do bo súbdito. 

XIX 
Rexeita a sabedoría e o coñecemento,
e aproveitará cen veces máis ao pobo. 
Rexeita a benevolencia e desecha a xustiza,
e o pobo volverá á piedade e o amor. 
Rexeita a habilidade e a súa provecho,
e non haberá máis bandidos nin ladróns.
Pero estas tres normas non bastan.
Por isto, atende ao sinxelo e genuino, 
reduce o teu egoísmo, 
e restrinxe os desexos. 

XX 
Suprime o estudo e non haberá preocupacións. 
¿Que diferenza hai entre o si e o non? 
¿Que diferenza hai entre o ben e o mal? 
Non é posible deixar de temer
o que os homes temen.
Non é posible abarcar todo o saber.
Todo o mundo se enardece e goza, 
como cando se presencia un gran sacrificio,
ou como cando se sobe a unha torre na primavera. 
Só eu quedo impasible,
como o recentemente nado que aínda non sabe sorrir. 
Como quen non sabe onde dirixirse, 
como quen non ten fogar.
Todo o mundo vive na abundancia,
só eu parezo desprovisto.
O meu espírito está turbado
como o dun ignorante.
Todo o mundo está esclarecido,
só eu estou en tebras.
Todo o mundo resulta penetrante, 
só eu son torpe.
Como quen deriva en alta mar. 
Todo o mundo ten algo que facer, 
só eu son un inútil.
Só eu son diferente a todos os demais 
porque aprecio á Nai que me nutre. 

XXI 
A grandeza de toda virtude
reside na súa fidelidade ao Tao.
O Tao é algo confuso e intangible.
É confuso e intangible, 
pero ten formas.
É confuso pero brillante 
porque abarca moitas cousas.
É profundo e escuro 
pero contén unha esencia.
Esta esencia é verdadeira.
Desde os tempos máis remotos 
conserva invariable o seu nome. 
É a orixe de todos os seres.
¿Como coñecer a orixe de todos os seres.?
Por isto mesmo. 

XXII 
O humillado será engrandecido.
O inclinado será enderezado.?
O baleiro será cheo.
O envellecido será renovado.
O sinxelo e puro será alcanzado,
pero o complicado e extenso causará confusión. 
Por isto, o sabio abraza a unidade
e é o modelo do mundo.
Destaca porque non se exhíbe.
Brilla porque non se garda.
Merece honores, porque non se enxalza. 
Posúe o mando, porque non se impón. 
Ninguén lle combate porque el a ninguén fai a guerra. 
¿Son seica vas as palabras do antigo proverbio: 
«o humillado será engrandecido»?
Por isto mesmo, o sabio preservará a súa grandeza. 

XXIII 
Falar pouco é o natural.
Un furacán non dura toda a mañá. 
Un trabón non dura todo o día. 
¿Quen fai estas cousas?
O ceo e a terra.
Si as cousas do ceo e a terra
non poden durar eternamente, 
¿como as cousas do home?
Así, quen segue o Tao
únese ao Tao.
Quen segue a virtude,
únese á virtude.
Quen segue o defecto,
únese ao defecto.
Quen se identifica cunha destas cousas, 
por ela é acolleito.
Pero a isto non se dá suficiente crédito. 

XXIV 
Quen se sostén no bico dos pés 
non permanece moito tempo en pé.
Quen dá longos pasos non pode ir moi lonxe. 
Quen se exhibe carece de luz.
Quen se encomia non brilla.
Quen se enxalza non merece honores.
Quen se glorifica non chega. 
Para  o Tao, estes excesos,
son como excrecencias 
e restos de comida que a todos repugnan.
Por iso, quen posúe o Tao
non se detén neles. 

XXV 
Antes aínda que o ceo e a terra 
xa existía un ser inexpresable.
É un ser baleiro e silencioso, 
libre, inmutable e solitario.
Atópase en todas partes
e é inagotable.
Poida que sexa a Nai do universo.
Non sé o seu nome,
pero chámoo Tao.
Si esfórzome en nomealo
chámoo «grande».
É grande porque se estende.
A súa expansión lévalle lonxe.
A lontanzaa faille retornar.
O Tao, pois, é grande
 e o ceo é grande. 
A terra é grande 
e tamén o é o home. 
No universo hai catro cosas grandes,
e o home do reino é unha delas.
O home segue a lei da terra.
A terra segue a lei do ceo.
O ceo segue a lei do Tao.
O Tao segue a súa propia lei. 

XXVI 
O pesado é a raíz do lixeiro.
A calma somete ao axitado.
Así, o sabio cando viaxa
non se afasta da caravana.
Aínda que poida gozar das cousas máis excelsas,
conserva a súa paz e faise superior.
¿Como o dono de dez mil carros
pode obrar con ligereza no imperio?
Quen se comporta ligeramente
perde a raíz da súa poder.
Quen se ofusca,
pérdese a si mesmo. 

XXVII 
Un bo camiñante non deixa pegadas.
Un bo non se equivoca nin ofende.
Un bo contable non necesita útiles de cálculo.
Un bo cerralleiro non usa barrotes nin cerroxos,
e ninguén pode abrir o que pechou.
Quen ata ben non utiliza cordas nin nós,
e ninguén pode desatar o que atou.
Así, o sabio que sempre axuda aos homes, 
non os rexeita.
O sabio que sempre conserva as cousas,
non as abandona.
Del dise que está cegado pola luz. 
Por isto, o home bo non se considera mestre dos homes;
e o home que non é bo estima como boas as cousas dos homes.
Non amar o maxisterio nin a materia dos homes, 
e aparentar ignorancia, sendo iluminado, 
este é o segredo de toda marabilla. 

XXVIII 
Quen coñece a súa esencia masculina,
e mantense no principio feminino, 
é como o arroio do mundo. 
Mentres sexa como o arroio do mundo
a virtude eterna non o abandonará,
e retornará á infancia.
Quen coñece a súa propia brancura,
e mantense na escuridade,
é como ser o modelo do mundo. 
Mentres sexa como o modelo do mundo, 
a virtude eterno non se alterará nel,
e retornará ao absoluto.
Quen coñece a súa gloria,
e mantense na desgraza,
é como o val do mundo. 
Mentres sexa como o val do mundo 
a virtude eterna colmaralle
e retornará á sinxeleza.
O sinxelo, cando se divide, 
modela todos os útiles.
O sabio, cando goberna
rexe a todos os ministros
e así conserva a unidade. 

XXIX 
Quen pretende o goberno do mundo e transformar este,
encamíñase ao fracaso.
O mundo é un vaso espiritual 
que non se pode manipular. 
Quen o manipula o empeora, 
quen o ten pérdeo.
Porque, nas cousas,
unhas van por diante, outras detrás. 
Unhas sopran suavemente, outras con forza. 
Unhas son vigorosas, outras débiles. 
Unhas permanecen, outras caen.
Por isto, o sabio rexeita todo exceso, 
evita o pródixio
e rebaixa toda exhuberancia. 

XXX 
Quen goberna aténdose a o Tao
non acosa ao mundo coas armas
porque é un uso que tende a retomar. 
Onde acamparon as tropas
só poden nacer espiñas e silveiras,
e tralos exércitos, veñen os anos de miseria. 
Así, o home bo confórmase co obtido sen usar a violencia.
E todo o toma sen compracerse,
sen xactancia,
sen obstinación,
sen enriquecerse.
Porque, as cousas, cando chegaron á súa madurez 
empezan a envellecer.
Isto ocorre a todo o oposto ao Tao. 

XXXI 
As armas son instrumentos nefastos.
O home do Tao nunca se serve delas.
O home de ben considera a esquerda como sitio de honor, 
pero permanece á dereita cando porta armas. 
As armas son instrumentos nefastos,
non adecuados para o home de ben.
Só as usa en caso de necesidade,
e faio comedidamente,
sen alegría na vitoria.
O que se alegra de vencer 
é o que goza coa morte dos homes.
E quen se comprace en matar homes
non pode prevalecer no mundo.
Para os grandes acontecementos
o sitio de honor é a esquerda,
e a dereita para os feitos lutuosos.
O segundo xefe colócase á esquerda,
e o primeiro xefe á dereita, 
que é o lugar reservado nos ritos fúnebres.
Quen mate
debe chorar con dor e tristeza.
A vitoria na guerra
debe seguir o rito funerario. 

XXXII 
O Tao, na súa eternidade, 
carece de nome. 
Aínda que mínimo na súa unidade,
o mundo non pode contela.
Si os príncipes e os reís
puidesen permanecer no Tao
todos os seres someteríanselles.
O ceo e a terra uniríanse 
para chover doce orballo.
O pobo, sen goberno
por si mesmo ordenaríase con equidade. 
Cando no principio dividiuse, 
dando formas á todas as cousas,
tivo nomes.
Cos nomes soubo conterse,
e así, non corre perigo.
O Tao é ao universo
como os regatos e os vales 
son respecto de os ríos e ao mar. 

XXXIII 
O que coñece aos demais é intelixente.
O que se coñece a si mesmo é iluminado.
O que vence aos demais é forte.
O que se vence a si mesmo é a forza.
O que se contenta é rico.
O que se esforza sen cesar é voluntarioso. 
O que permanece no seu posto, 
vive longamente.
 O que morre e non perece, é eterno. 

XXIV 
O gran Tao é como río que flúe 
en todas as direccións.
Todos os seres débenlle a existencia
e el a ningún négalla.
Cando realiza a súa obra, non lla apropia.
Coida e alimenta a todos os seres 
sen apropiarse deles.
Carece de ambicións,
por iso pode ser chamado pequeno.
Todos os seres retornan a el sen que os reclame,
e por iso pode ser chamado grande.
Da mesma forma, o sabio nunca se considera grande, 
e así, perpetúa a súa grandeza. 

XXXV 
O que garda a Gran Forma
é o modelo do mundo.
O mundo non sofre mal algún
e queda en paz, 
prosperidade e equilibrio. 
A música e os manxares 
deteñen ao camiñante,
pero o que exhala o Tao
non ten sabor.
Mírase ao Tao e non comprace á vista. 
Escóitase ao Tao e non comprace ao oído. 
Bébese do Tao e é inesgotable.

XXXVI 
Quen queira contraer algo, 
antes debe estendelo.
Quen queira debilitar algo,
antes debe fortalecelo.
Quen queira destruír algo,
antes debe levantalo.
Quen queira obter algo,
antes debe habelo dado.
Así é o misterio profundo.
O tenro e o débil
vencen o duro e forte.
Non debe saír o peixe 
da profundidade das augas. 
Nin deben exhibirse 
os obxectos máis valiosos do reino. 

XXXVII 
O Tao, pola súa natureza, 
non actúa, 
pero nada hai que non sexa feito por el. 
Si os príncipes e os reis puidesen adherírselle, 
todos os seres evolucionarían por si mesmos. 
Si ao evolucionar aparecese o desexo de obrar,
eu manteríao na simplicidade sen nome. 
Na simplicidad sen nome 
non existe o desexo. 
Sen desexos é posible a paz
e o mundo ordénase por si mesmo. 

XXXVIII 
A virtude superior non se precia de virtuosa, 
esa é a súa virtude.
A virtude inferior aprecia a súa propia virtude, 
por iso non ten virtude.
A virtude superior non actúa
nin ten obxectivos que alcanzar.
A virtude inferior actúa 
e ten obxectivos que alcanzar.
A bondade superior actúa
e non ten obxectivos.
A xustiza superior actúa
e ten obxectivos.
O rito superior actúa
e si non acha resposta, a forza.
Así, perdido o Tao, queda a virtude.
Perdida a virtude, queda a bondade. 
Perdida a bondade, queda a xustiza. 
Perdida a xustiza, queda o rito.
O rito é só aparencia de fidelidade
e orixe de todo desorde.
O coñecemento é só flor do Tao
e orixe da necedade.
Así, o home grande
observa o profundo e non o superficial. 
Atense ao froito e non á flor, 
rexeita isto e prefire aquilo. 

XXXIX 
O que antigamente chegou á unidade:
O ceo, na súa unidade, obtén a claridade.
A terra, na súa unidade, tórnase queda.
Os espíritos, na súa unidade, fanse poderosos. 
O val, na súa unidade, vólvese cheo.
Todos os seres, na súa unidade, reprodúcense. 
Os príncipes e os soberanos, na súa unidade, 
poden gobernar o mundo.
Si o ceo non fose claro, 
descompoñeríase.
Si a terra non fose estable,
derrubaríase.
Si os espíritos non fosen poderosos, 
perecerían. 
Si o val non fose pleno, 
desaparecería.
Si os seres non se procrearan, 
extinguiríanse.
Si os príncipes e reis non destacasen, 
perderían o goberno.
Así, a nobreza ten a súa raíz na vileza.
O alto ten por fundamento o baixo.
Por isto os soberanos chámanse a si mesmos
«o orfo», «o indigno», «o pobre».
¿Non é isto considerar ao humilde como a súa raíz? 
O honor máximo é daquel que non o pretende. 
Non se debe preferir ser como o xade,
senón como o máis vulgar seixo. 

XL 
O retorno é o movemento do Tao. 
A debilidade é a manifestación do Tao. 
Todos os seres naceron do Ser
e o Ser naceu do non-ser 

XLI 
O espírito superior que oe falar do Tao,
practícao con dilixencia.
O espírito mediocre que oe falar do Tao, 
tanto o conserva como o perde.
O espírito inferior que oe falar do Tao,
ri ruidosamente.
E, por esta risa, coñécese a grandeza do Tao.
Dio o proverbio:
Iluminar co Tao é como escurecer. 
Progresar co Tao é como retroceder. 
Engrandecer co Tao é como vulgarizar.
A virtude superior é semellante a un val no seu oco.
O supremo candor é semellante á ignominia.
A vasta virtude é insuficiente.
A virtude xa fundada é indolente.
A virtude máis pura é como un adulterio.
O Tao é como un gran cadrado que non ten ángulos, 
como unha gran vaisela que se elabora lentamente
como un gran son de escasa tonalidade,
como un gran corpo sen forma.
O Tao é oculto e sen nome. 
Pero o Tao é xeneroso
e realiza todos os seres. 

XLII 
O Tao procrea o Un,
o Un procrea o dous,
o dous procrea o tres.
O tres procrea todos os seres.
Todos os seres levan a sombra ás súas costas 
e a luz nos brazos. 
E o alento da nada resolve a harmonía. 
Aquilo que o home aborrece,
a soidade, a pobreza, a indignidade,
é o título requirido polos soberanos. 
Porque o que se diminúe crece
e o que se engrandece é diminuído.
Eu ensino o que outros ensinaron:
«o home violento non terá unha morte natural». 
Esta é a guía do meu ensino. 

XLIII 
O máis brando do mundo
vence todo o máis duro.
A nada penetra onde non hai abertura. 
Por isto coñezo a utilidade da non-acción. 
Ensino sen palabras.
Eficacia na non-acción.
Poucos no mundo chegan a comprendelo. 

XLIV 
¿Que é máis íntimo á nosa natureza,
a fama ou o propio corpo?
¿Que é máis apreciabel, a saúde ou a riqueza? 
Que nos doe máis?
¿Gañar unha cousa ou perder a outra?
Quen moito estima o seu nome, 
malgasta o seu amor.
Quen moito acapara, moito perde.
Quen se contenta con pouco nunca é agraviado. 
Quen se contén non sofre perigos 
e vivirá longamente. 

XLV 
A maior perfección é de aparencia imperfecta, 
pero a súa acción é inagotabel.
A maior plenitude é de aparencia baleira, 
pero a súa acción é inagotabel.
A maior rectitude é en aparencia retorta.
A maior habilidade é en aparencia torpe.
A maior elocuencia é en aparencia incongruente. 
O movemento vence ao frío.
A quietude vence á calor.
A quietude absoluta é a norma do mundo. 

XLVI
Cando o Tao reina no mundo
os cabalos de guerra carrexan esterco. 
Cando non hai Tao no mundo
os cabalos de guerra abundan nos arrabaldes. 
Non hai maior erro que consentir os desexos. 
Non hai maior desgraza que ser insaciable.
Non hai maior vicio que ser cobizoso. 
Quen sabe contentarse
sempre está saciado. 

XLVII 
Sen saír da porta coñécese o mundo. 
Sen mirar pola fiestra vese o camiño do ceo. 
Canto máis lonxe vaise, 
menos se aprende. 
Así, o sabio,
non dá un paso e chega, 
non mira e coñece,
non actúa e cumpre. 

XLVIII 
Polo estudo acumúlase día a día.
Polo Tao diminúese día a día. 
Diminuíndo cada vez máis 
se chega á non-acción.
Pola non-acción nada se deixa sen facer.
O mundo sempre se gañou sen acción. 
A acción non é suficiente para gañar o mundo. 

XLIX 
O sabio non ten un espírito constante.
Fai seu o espírito do pobo.
Ama aos bos
e tamén aos que non son bos,
e así consegue a bondade.
Confía no sincero
e tamén nos que non son sinceros,
e así consegue a fidelidade.
O sabio vive no respecto de todos.
A todos reúne no seu espírito.
O pobo volve cara a el os seus ollos 
e achega os seus oídos, 
e o sabio trátaos como a nenos. 

Vivir é chegar e morrer é volver.
Tres homes de cada dez camiñan cara á vida. 
Tres homes de cada dez camiñan cara á morte. 
Tres homes de cada dez morren no ansia de vivir. 
¿Como pode sobrevivir o décimo home?
Oín dicir que quen sabe coidarse
viaxa sen temor ao rinoceronte
nin ao tigre,
e vai desarmado ao combate. 
O rinoceronte non atopa onde afincarlle o corno, 
nin o tigre onde cravarlle a sua pouta,
nin o arma onde afundir a súa fio.
¿Por que?
Porque nel nada pode morrer. 

LI 
O Tao procrea.
A virtude nutre.
A materia conforma.
A enerxía perfecciona.
Por isto, de todos os seres
non hai ningún 
que non venere ao Tao
e estime a virtude.
Esta veneración ao Tao
e a estíma da virtude
non é imposta senón
unha eterna inclinación espontánea. 
Porque o Tao procréaos,
a virtude nútreos,
faios crecer, 
perfecciónaos, 
consérvaos, 
os madura
e protéxeos. 
Procrear e criar, 
procrear sen apropiarse, 
obrar sen pedir nada,
guiar sen dominar,
esta é a gran virtude. 

LII 
Todo canto existe tivo unha orixe, 
a nai do mundo.
Quen coñece á nai coñece aos fillos.
Quen coñece aos fillos preserva á nai
e a súa vida non correrá perigo. 
Tapa os orificios,
pecha as portas,
vivirás sen fatiga.
Abre os orificios, 
aumenta os traballos,
e estarás indefenso toda a vida. 
Ver o pequeno
é clarividencia. 
Conservarse débil?
é fortaleza.
Usar a luz 
para volver á claridade,
e protexer o corpo de todo dano, 
é vestirse de eternidade. 

LIII 
Quixese posuír a sabedoría
para poder marchar polo gran camiño
sen temor a desviarme.
O gran camiño é chairo 
pero a xente ama os carreiros.
A corte de todo ten abundancia
pero os campos están cheos de malas herbas 
e os celeiros baleiros.
Vestirse roupas luxosas,
cinguir afiadas espadas,
fartarse de bebida e de manxares, 
reter grandes riquezas, 
é como o roubo;
non é o Tao. 

LIV 
O que está ben plantado 
non será arrincado. 
O que está ben abrazado 
non será soltado.
Aos antepasados 
ofrecerán sempre sacrificios os fillos e os netos.
Si cultívaa en si mesmo
a súa virtude será verdadeira.
Si cultívaa na súa familia
a súa virtude será abundante.
Si cultívaa no seu pobo
a súa virtude será grande.
Si cultívaa no Estado
a súa virtude será poderosa.
Si cultívaa no mundo
a súa virtude será universal.
Por isto, coñece a outros por si mesmo; 
coñece as familias pola virtude da súa familia; 
coñece os pobos pola virtude do seu pobo; 
coñece os estados pola virtude do seu estado; 
coñece o mundo pola virtude do mundo. 
¿Como saber que así se coñece o mundo?
Por isto mesmo.
non se lle pode desprezar .

LV 
Quen alcanza a maior virtude 
é como un recentemente nado.
Os reptiles venenosos non lle pican. 
As fieras salvaxes non lle atacan. 
As aves rapaces non lle arrebatan.
Ten brandos os ósos
e débiles os tendóns,
pero agarra firmemente.
Ignora a unión dos sexos,
pero posúe a plenitude da súa esperma. 
Grita todo o día,
pero non enronquece;
é a perfecta harmonía.
Coñecer a harmonía é eternidade. 
Coñecer a eternidade 
é ser iluminado. 
Intensificar a vida é nefasto. 
Controlar o alento é fortaleza.
Os seres, cando chegaron á súa madurez,
empezan a envellecer.
Isto ocorre a todo o oposto ao Tao.
E o posto ao Tao pronto acaba. 

LVI 
Quen lle coñece non fala 
e quen fala non lle coñece. 
Tapa os orificios, pecha as portas, 
suaviza as asperezas, 
disolve a confusión 
atenúa os resplandores, 
identifícase co po, 
esta é a unidade misteriosa. 
Non se lle pode atraer;
non se lle pode rexeitar; 
non se lle pode beneficiar; 
non se lle pode prexudicar; 
non selle pode honrar; 
Por isto, é o máis valioso do mundo. 

LVII 
Con rectitude gobérnase o Estado.
Con sagacidade lóitase na guerra.
Coa non-acción conquístase o mundo. 
¿Como o sei?, por isto:
Cantas máis limitacións e prohibicións haxa, 
máis pobre será o pobo.
Cantas máis armas,
mais desorde haberá no reino. 
Canta máis astucia,
mais feitos estraños ocorren.
Cantas máis leis e decretos,
máis ladróns aparecen.
Por isto o sabio di:
Eu nada fago
e o pobo por si mesmo progresa.
Eu quedo na quietude
e o pobo por si mesmo mellora.
Eu non negocio
e o pobo por si mesmo enriquécese.
Eu nada desexo
e o pobo por si mesmo volve á sinxeleza. 

LVIII 
Cando o goberno é inactivo,
o pobo é dilixente. 
Cando o goberno é activo, 
o pobo é indolente.
A desgraza repousa na dita, 
e a dita repousa na desgraza. 
¿Quen coñece o punto medio?
Non hai unha norma.
A rectitude dexenera en extravagancia
e a bondade en monstruosidade.
Moito tempo fai que o home engánase por isto. 
Así, o sabio é recto pero non tallante, 
anguloso pero non ferinte,
firme pero non insolente,
claro pero non cega. 

LIX 
No goberno dos homes e ao servizo do ceo, 
o mellor é a moderación.
A moderación todo sométeo.
Quen consegue pronto o sometemento, 
acumula moita virtude.
Coa virtude acumulada,
vencerá en todo.
Vencendo en todo,
chegará a límites insospeitados 
ata apoderarse do reino. 
Posuíndo á Nai do reino,
pode durar moito tempo.
É o camiño da profunda raíz da sólida base, 
do longo vivir e vista duradeira. 

LX 
Gobérnase un gran Estado
co coidado conque frítense os peixiños. 
Si gobérnase o mundo  conforme o  Tao,
os mortos non usarán o seu poder. 
Non porque os motos non se fagan espíritos, 
senón porque estes non danarán aos homes. 
Os espíritos non danarán aos homes, 
e tampouco o sabio dánaos.
Si non se prexudican mutuamente,
a virtude reúne a ambos. 

LXI 
Un gran reino é unha canle profunda 
cara ao que todo flúe.
É a femia do mundo. 
A femia, pola súa quietude, 
vence ao macho
e permanece abaixo.
Un gran reino humíllase ante o pequeno,
e así o posúe.
Un reino pequeno humíllase ante o grande,
e así engrandecese.
Un vence humillándose
e o outro quedando abaixo.
O gran reino desexa reunir e criar.
O pequeno reino desexa servir.
Para proveito de ambos 
e o logro dos seus desexos, 
o máis grande debe manterse abaixo. 

LXII 
O Tao é o máis profundo de todos os seres.
É o tesouro do home bo,
e o amparo do que non é bo.
As belas palabras gañan honores,
os belos actos elevan ao home.
Así, ao coroarse un emperador, 
e nomear aos seus tres ministros,
mellor que levar xade nas mans,
e presentar a cuadriga,
vale máis cumprir con  o Tao. 
Os antigos estimaban ao Tao 
porque quen busca a súa posesión, 
afasta a culpa.
Pero isto, é o máis valioso do mundo. 

LXIII 
Actuar e non actuar,
realizar e non realizar,
saboroso e insípido,
grande e pequeno,
moito e pouco,
en todo rexe a virtude.
Acomete a dificultade polo seu lado máis fácil. 
Executa o grande comezando polo máis pequeno. 
As cousas máis difíciles 
fanse sempre abordándoas no que é máis fácil,
e as cousas grandes no que é máis pequeno.
O sabio non emprende grandes cousas,
e niso está a súa propia grandeza.
O que promete a treo 
merece pouco crédito.
O que todo o atopa fácil
difícil seralle todo.
Por isto, o sabio en todo considera a dificultade,
e en nada a acha. 

LXIV 
O que está en repouso é fácil de reter. 
O que non sucedeu é fácil de resolver. 
O que é fráxil é fácil de romper.
O que é miúdo é fácil de dispersar. 
Previr antes de que suceda, 
e ordenar antes da confusión.
A árbore que case non pode rodearse cos brazos, 
brotou dun xerme minúsculo.
A torre de nove pisos,
comezou por unha chea de terra. 
A viaxe de mil millas, 
empezou cun paso.
Quen actúa, fracasa.
Quen ten, perde,
Por isto, o sabio nada fai 
e non fracasa;
nada posúe,
e nada perde.
O home adoita malograr a obra
cando vai concluíla.
Coidando do final como do principio, 
ningunha obra perderíase.
Por isto, o sabio aspira a non desexar nada
e a desprezar o valioso.
Aprende a non aprender,
regresa polo camiño 
que os demais xa percorreron, 
e así, sen atreverse a obrar,
favorece a evolución natural de todos os seres. 

LXV 
Os antigos que seguían o Tao
non esclarecían con iso ao pobo;
conservábano, pola contra, 
na sua sinxeleza.
Si un pobo é difícil de gobernar,?
e culpa dos espelidos.
Quen goberna coa intelixencia arruína o Estado.
Quen goberna sen servirse da astucia enriquece o Estado.
Coñecer estas dúas cousas
é coñecer a verdadeira norma. 
Coñecer esta norma
é posuír a misteriosa virtude.
A misteriosa virtude 
é profunda e extensa; 
é o inverso a todas as cousas,
pero por ela todo harmonizar. 
LXVI 
Os ríos e os mares son os reis dos Cen Vales 
porque se manteñen abaixo.?
Por isto, poden ser reis de todos os vales. 
Así, o sabio que quere ser superior ao home r
ebáixase nas súas palabras.
Para ser a cabeza do pobo,
quédase atrás.
Así, o sabio permanece arriba
e o pobo non sente o seu peso.
Conserva o primeiro posto 
e non molesta ao pobo.
Todo o mundo álzao con entusiasmo 
sen cansarse del.
Como a ninguén combate
ninguén lle ataca. 

LXVII 
No mundo todos din que son grande 
e non o parezo.
Porque son grande 
non o parezo.
Se o parecese houbese deixado de ser el
e fai moito tempo que sería pequeno. 
Posúo tres tesouros que gardo:
primeiro é amor,
o segundo é moderación, 
o terceiro é a humildade.
Polo amor podo ser valoroso.
Pola podo ser xeneroso.
Pola  humildade podo ser o primeiro. 
Pero sen amor non se pode ser valorosoo,?
sen moderación non se pode ser xeneroso, 
sen humildade non se pode ser o primeiro.
Doutro xeito camíñase á morte. 
Quen ataca con amor, vence.
Quen se defende con amor, é firme. 
Quen polo ceo é salvado, 
protéxelle o amor. 

LXVIII 
O bo militar non é belicioso.
O bo guerreiro non é irascible. 
O bo vencedor evita a guerra O bo condutor de homes, 
supedítase a eles.
Esta é a virtude de non-combater 
para poder conducir aos homes. 
Este é o modo máis perfecto
de unirse á norma do ceo. 

LXIX 
Di un vello proverbio militar:
«É preferibel ser hóspede que anfitrión. 
É preferibel retroceder un pé
que avanzar unha pulgada».
A isto chámase
progresar sen avanzar, 
rexeitar sen usar os brazos, 
replicar sen ferir,
e vencer sen armas. 
Non hai perigo maior
que desestimar ao inimigo.
Así se arrisca o tesouro.
Por isto, o exército máis aflixido pola guerra, 
alcanza a vitoria. 

LXX 
As miñas palabras son fáciles de comprender
e fáciles de practicar.
Pero ninguén no mundo compréndeas, 
ninguén as practica.
As miñas palabras teñen o seu fundamento
e os actos teñen o seu dono.
Pero ninguén os coñece 
e ninguén me coñece a min. 
Raros son os que seguen?
este é o máximo valor.
O sabio oculta baixo pobres vestidos 
pedras preciosas no seu peito. 

LXXI 
Coñecer e non sabelo, 
esta é a perfección. 
Non coñecer e estimarse sabio,
este é o mal.
Coñecer o propio mal
é liberarse de mal.
O sabio non ten mal;
porque o recoñece non o padece. 

LXXII 
Si o pobo non teme o perigo, 
ameázalle o peor perigo. 
Non padezas pola túa casa estreita, 
non padezas pola túa vida pobre. 
Non permitas a pena e non a sufrirás. 
O sabio se  coñece
e non se exhibe.
Ámase a si mesmo
pero non se enxalza.
Deixa isto 
e segue aquilo. 

LXXIII 
O valor do ousado condúcelle á morte. 
O valor do prudente consérvalle a vida. 
Un é o prexudicado
e o outro o beneficiado.
Do que resulta danado,
quen sabe os motivos do ceo.
Esta é a dúbida do sabio.
O camiño do ceo
é saber vencer sen combater, 
responder sen falar,
atraer sen chamar,
e actuar sen axitarse.
Ampla é a rede do ceo
e de anchas mallas,
pero nada se lle escapa. 

LXXIV 
Si o pobo non teme a morte,
¿Como atemorizalo coa morte?
Pero si teme a morte,
o que sempre teme,
o que viola a lei 
pode ser apresado e matado, 
quen se atreverá a facer este mal
A morte so é propia dun verdugo. 
Quen mata no seu lugar 
é como substituír ao carpinteiro 
no uso da súa ferramenta,
raro é que non se fira a man. 

LXXV 
O pobo ten fame
porque os monarcas esixen moitos impostos, 
Por isto ten fame.
O pobo rebelase
porque o monarca actúa demasiado.
Por isto rebelase.
O pobo non teme a morte
porque vive con dificultade.
Por isto non teme a morte.
Quen vive con moita dificultade
non pode estimar a vida. 

LXXVI 
O home ao nacer
é brando e flexible, 
e ao morrer queda ríxido e duro.
As plantas ao nacer 
son tenras e flexibles 
e ao morrer quedan duras e secas.
O duro e o ríxido
son propiedades da morte.
O flexible e brando
son propiedades da vida.
Por isto, a fortaleza das armas
é a causa da súa derrota,
e a árbore robusto é abatido.
O duro e forte é inferior
e o brando e fráxil é superior 

LXXVII 
O camiño do ceo
asemexase a quen tensa o arco. 
Humilla o alto e alza o baixo.
Rebaixa o que sobra 
e completa o que falta. 
O camiño do ceo
é quitar ao que lle sobra
e dar ao que lle falta.
O camiño do home,
con todo, é moi distinto:
Quita ao que lle falta
e engade ao que lle sobra.
¿Quen ofrece ao mundo todo o que lle sobra? 
Só quen ten o Tao.
O sabio fai e non retén,
nada esixe pola súa obra
e oculta a súa sabedoría. 

LXXVIII 
Nada hai no mundo 
tan brando como a auga. 
Pero nada hai 
que a supere contra o duro.
O brando vence ao duro,
o débil vence ao forte.
Ninguén descoñece esta verdade
pero ninguén a practica.
Por isto o sabio di:
Aquel que asume todas as corrupcións dun reino, 
merece ser o seu soberano.
Aquel que soporta todos os males dun reino, 
pode ser soberano do imperio.
As palabras da Verdade parecen paradoxais. 

LXXIX 
Aínda que a paz fágase entre grandes inimigos, 
persiste entre ambos o rancor.
¿É isto un ben?
O sabio prefire a peor parte dun contrato, 
e non se querela cos demais.
O virtuoso atense ao acordado.
O que non ten virtude 
persegue a súa ganancia. 
O camiño do ceo a ninguén favorece,
pero sempre beneficia ao home bo. 

LXXX 
Un reino pequeno, de pouca poboación, 
non empregaría todas as súas cousas.
Os habitantes temerían a morte
e non se afastarían en longas expedicións. 
Aínda que tivesen bancos e carros, 
non os utilizarían.
Aínda que tivesen armas e coirazas, 
non as mostrarían.
O pobo volvería ocuparsede anudar cordas.
E atoparía saborosa a súa comida, 
boas as súas roupas,
tranquilas as súas casas,
alegres os seus costumes.
En dous reinos veciños,
tan próximos que mutuamente 
oiríanse os seus cans e galos,
as xentes morrerían moi vellas
sen haberse visitado xamais. 

LXXXI 
As palabras veraces non son agradables,
e as agradables non son veraces.
O home bo non gusta de discutir,
e o que discute non é home bo.
O sabio non é erudito
e o erudito non é sabio.
O sabio non atesoura,
e ofrecendo aos demais,
faise rico.
O camiño do ceo beneficia 
e non prexudica. 
A norma do sabio 
é obrar sen combater. 

PIKE

PIKE

falsas banderas

hologramas a gogo

HOLOGRAMA 11S

Whales are amazing, it looks so real! :D <3

Posted by Jenny on Miércoles, 9 de diciembre de 2015

11s .holo2

truth about

you see any plane?Giulietto Chiesa was right ;)

Posted by The Believer ॐ Riparatore Compulsivo Illuminato on Miércoles, 16 de diciembre de 2015

Baseluna

portal dimensional

Posted by GFPA Fenomeni e misteri Autentici, on Lunes, 15 de febrero de 2016

platillonube

TLAXCALA - MEXICO

EVIDENCIAS QUE SALEN A LA LUZEste es el camuflaje que han utilizado las naves galácticas de la luz desde los tiempos biblicos. Es el Cielo al cual llegamos después de la muerte. Actualmente la ciencia califica este fenómeno como nubes lenticulares.Recomiendo leer el evangelio de Enoc para tener claro donde se encuentra el cielo, y donde se encuentra el cielo de los cielos. Dejo aquí un video resumen sobre el Evangelio de EnocVIDEO: https://web.facebook.com/Les137/videos/vb.1374931991/10208213249873671/?type=3&theaterLA VERDAD ES JUSTICIADohko CL de Libra

Posted by Luis Ramos on Domingo, 13 de diciembre de 2015

DDLA PORTAL DIMENSIONAL

Construcciones en la luna

Secret video alien city on the moon from the Apollo missions 20.8.1979http://beforeitsnews.com/alternative/2016/01/secret-video-alien-city-on-the-moon-from-the-apollo-missions-20-8-1979-3273466.html

Posted by UFO.-kruhy v obili on Martes, 9 de febrero de 2016

ELORIGEN

Archivo del blog

ubuntu

ubuntu

MUJERES

aprendizaje

aprendizaje

desaprender

desaprender

esto es verdad

esto es verdad

conspiranoicos

conspiranoicos

generadorpartidos

desobediencia

sgae

comida

comida

monsanto

Financiación guerras

usa1

Aaron

usa2

TVREAL

TVREAL

McCURRY

Madoz

WAYSEER

abuelagif650

abuelagif650